Een bijzonder gastvrije ontmoeting.

In eerdere blogs hebben we het gehad over de gastvrijheid van de Marokkaanse bevolking. De ontmoeting die we in Jaffar hadden, was wel heel bijzonder.

Een Berber-huis

Op weg naar Azrou besluiten we een piste te nemen, de Cirque de Jaffar. De piste is behoorlijk zwaar en leidt ons door een afgelegen gebied in de Hoge Atlas. We krijgen in de gaten dat het een uitdaging zal worden een fijne overnachtingsplek te vinden. Na een paar uur zien we een jonge man lopen en hij komt zich aan ons voorstellen. Mohammid blijkt een jonge schaapsherder te zijn die vlakbij de plek woont waar we ons op dat moment bevinden. Hij spreekt een paar woorden Frans en heeft het over ‘maison, maison.. thé, thé ’. We begrijpen hieruit dat hij ons uitnodigt bij hem thuis thee te komen drinken. Inmiddels zijn we dit ook gewend van andere ontmoetingen.

Mohammid loopt voorop en na een paar honderd meter zien we een viertal berberhuizen verschijnen. Ik heb me reeds meerdere malen afgevraagd hoe zo’n huisje er van binnen uitziet en hoe de mensen daar leven. Nu krijgen we zomaar de kans om dit te beleven.

Thee drinken

Mohammid klimt voorop de auto om ons de weg te wijzen naar zijn huis. Hobbel de bobbel komen we aan bij het huis, omgeven door kippen. Zijn moeder komt net thuis, zittend op een muilezel, volgeladen met voer voor de beesten. Zij zal thee voor ons zetten en wij worden binnen in het huis ontvangen. Eerst banen we ons een weg langs de kippen en komen in de leefkamer, een ruimte van ongeveer 10 m2, kleden op de vloer, een houtkacheltje waarop de theepot staat te pruttelen en een soort van keukenhoekje met wat pannen en bekers.

Met onze paar woordjes Berbers (of Amazigh) die we inmiddels geleerd hebben, laten we merken dat we de thee lekker vinden. Na de thee verontschuldigen we ons en gaan weer naar onze auto. Mohammid vertelt ons dat we ’s nachts daar kunnen blijven staan om te overnachten. We voelen ons veilig en besluiten dit dan ook te doen.

Mohammid laat ons alleen en gaat zijn schapen en geiten bij elkaar zoeken om ze thuis in de kraal te laten overnachten. Een enorme kudde zien we wat later voorbij komen en deze gaat inderdaad in de kraal naast het huis.

Lekker vuurtje

Het is inmiddels 19.00 uur en wat kouder aan het worden. Onze houtstapel bovenop de auto komt hier goed van pas en we maken een lekker vuurtje bij de auto. Mohammid komt erbij zitten en maakt ons duidelijk dat we bij hem moeten ’dineren’. Eigenlijk zijn we dit helemaal niet van plan maar we komen er niet onderuit.

Avondeten

Daar zitten we dan met Mohammid, zijn broer, zijn moeder en een buurmeisje in de met rook benauwde kamer, te wachten op het eten. Het buurmeisje komt met een kan water om onze handen te wassen en daarna wordt het eten geserveerd. In een soort van groot, ijzeren bord wordt een stoofschotel (tajine) gepresenteerd: wortel, bonen, aardappel, uien en schapenvlees. Als vegetariër wil ik bedanken voor het eten maar voortdurend word ik gemaand: mange.. mange… Om niet onbeleefd over te komen, vertel ik dat ik voor mijn gezondheid geen vlees mag eten. Het woordje ‘docteur’ en wijzen naar mijn buik helpen me hierbij en met het eten van het zelfgebakken brood kom ik er onderuit. Eten gebeurt vanzelfsprekend met de handen. Uit een grote plastic fles wordt water geschonken in 1 beker die we gezamenlijk delen. Als de groenten opgegeten zijn haalt moeder het vlees uit de schaal en verdeelt dit in zoveel porties als er mensen zijn, ik bedank vanzelfsprekend en mijn portie wordt ook weer verdeeld. Gert Jan eet met smaak het vlees dat een onbestemde herkomst heeft.

Rond 22.00 uur kunnen we weer naar de auto en genieten nog even van de immense sterrenhemel zoals we die vaak zien in Marokko.

Ontbijt

’s Morgens worden we weer door Mohammid binnen uitgenodigd voor het ontbijt. Thee, pannenkoeken en brood met roerei staan voor ons klaar. Eigenlijk is dit veel te veel eten voor ons maar ja, de gastvrijheid is ongekend….

Als we vertrekken laten we wat cadeautjes achter, een bloemkool, een reep chocola en waar ze echt blij mee zijn, onze zonnelamp die zij beter kunnen gebruiken dan wij.

Deze bijzondere ontmoeting zullen we niet snel vergeten!